{"id":47,"date":"2017-07-31T14:40:36","date_gmt":"2017-07-31T13:40:36","guid":{"rendered":"http:\/\/hildeketeleer.eu\/?page_id=47"},"modified":"2023-10-29T13:56:37","modified_gmt":"2023-10-29T12:56:37","slug":"poezie","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/hildeketeleer.eu\/bio\/poezie\/","title":{"rendered":"Po\u00ebzie"},"content":{"rendered":"\n

Hilde Keteleer publiceerde vijf dichtbundels. Uit elke bundel zijn een paar gedichten te lezen in verschillende talen. De gedichten mogen gepubliceerd worden na schriftelijke toestemming van Hilde Keteleer.<\/strong><\/h3>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n

Al wat winter is en waar<\/h2>\n\n\n\n

(verschenen in 2001 bij de Wereldbibliotheek)<\/strong><\/p>\n\n\n

lees meer<\/p>


\nPatrimonium (NL<\/a> \/ EN<\/a> \/ DE<\/a>)
\nLittle Ms Dalloway (NL<\/a> \/ EN<\/a>)
\nJoods Museum (NL<\/a> \/ DE<\/a> \/ POR<\/a> \/ RO<\/a>)
\nAriadne (NL<\/a> \/ ESP<\/a> \/ RO<\/a>)
\nDegustatieles een (NL<\/a> \/ ESP<\/a> \/ RO<\/a>)
\nWishers were ever fools (NL<\/a> \/ RO<\/a> \/ LAT<\/a>)<\/p>\n

<\/span>
\nPATRIMONIUM<\/p>\n

Vanuit mijn lome zondagochtend
\nzie ik hoe een merel hardnekkig trekt
\ntot de worm zich verorberd geeft.<\/p>\n

Honderden keren moet de merel
\nvoorbij mijn vaders ogen zijn gehipt
\nals hij zijn spade in de grond stak,<\/p>\n

zijn schouders gebogen,
\nzijn monkelmond smaller
\ndan de voorbije jaren.<\/p>\n

Nu ik hem ken,
\neen oudste dochter ben,<\/p>\n

zwijgt hij een woord tevoorschijn
\ndat met snoeien samenhangt,
\nmet dahlia’s niet in vazen zetten<\/p>\n

maar ze een seizoen lang
\nlaten duren in de aarde,
\nhun vorm in knol bewaren.<\/p>\n

Op goed geluk verwekt,
\ndenk ik, en zie hoe de merel
\ngeduldig en bedachtzaam trekt.<\/p>\n

<\/span>
\nPATRIMONY<\/p>\n

From my leisurely Sunday morning
\nI see how a blackbird stubbornly tugs
\nuntil the worm admits it\u2019s dispatched.<\/p>\n

A hundred times the blackbird must
\nhave hopped past my father\u2019s eyes
\nas he pushed the spade into the soil,<\/p>\n

his shoulders hunched,
\nhis half-smiling lips tighter
\nthan in former years.<\/p>\n

Now that I know him,
\nam an eldest daughter,<\/p>\n

he silently produces a word
\nthat has to do with pruning,
\nnot putting dahlias in vases<\/p>\n

but letting them last in the ground
\nfor a whole season,
\nretaining their shape in tubers.<\/p>\n

Procreated by chance,
\nI think, and watch the blackbird\u2019s
\ncautious, patient stance.<\/p>\n

(Translation: John Irons)<\/p>\n

<\/span>
\nPATRIMONIUM<\/p>\n

Von meinem tr\u00e4gen Sonntagmorgen aus
\nsehe ich wie eine Amsel hartn\u00e4ckig zieht,
\nbis sich der Wurm geschlagen gibt.<\/p>\n

Hunderte Male muss die Amsel
\nvorbei geh\u00fcpft sein an meines Vaters Augen,
\nals er den Spaten in die Erde stach,<\/p>\n

die Schultern gebogen,
\nden Schmunzelmund schmaler
\nals in den Jahren zuvor.<\/p>\n

Nun da ich ihn kenne,
\neine \u00e4lteste Tochter bin,<\/p>\n

schweigt er ein Wort hervor,
\ndas zu tun hat mit Beschneiden,
\nmit Dahlien nicht in Vasen stecken<\/p>\n

sondern sie einen Winter lang
\n\u00fcberdauern lassen in der Erde,
\nihre Form als Knolle bewahren.<\/p>\n

Auf gut Gl\u00fcck gezeugt,
\ndenke ich, und sehe wie die Amsel
\ngeduldig und bed\u00e4chtig zieht.<\/p>\n

(\u00dcbersetzung: Liliane Kelly-Jungers)<\/p>\n

<\/span>
\nLITTLE MS DALLOWAY<\/p>\n

Ze is zeven en heeft een oud gezicht
\nzo een waarop het zomerlicht
\nnooit tot zijn recht zal komen.<\/p>\n

Je ziet al hoe ze zeventig zal zijn,
\nhaar kamer in Avondrood piekfijn
\nen hoe ze tijd nooit zal verdromen.<\/p>\n

Ze wacht op de bus met een strippenkaart
\nen kijkt naar een hond die kwispelstaart.
\nEven lijkt er licht in haar te stromen.<\/p>\n

<\/span>
\nLITTLE MISS DALLOWAY<\/p>\n

She\u2019s seven and has an age-old face
\nthe sort on which all summer light plays
\npoorly, never shines quite right.<\/p>\n

You see her at seventy, yes you can,
\nher room at Sunset Home spick-and-span,
\nnot one to dream away each night.<\/p>\n

She waits for the bus, her ticket in hand,
\nlooks at a dog wagging its tail, and
\nfor one moment she seems suffused with light.<\/p>\n

(Translation: John Irons)<\/p>\n

<\/span>
\nJOODS MUSEUM<\/p>\n

Waar we lopen, omhullen we het lege.
\nEr zijn drie ondergrondse wegen.<\/p>\n

De as naar buiten in het licht
\nvoert naar een wankele tuin
\nmet verre hoge bomen op scheve stenen,
\nlaat ons verbannen zijn en dromen
\nvan de hof van olijven, laat ons hier
\nniet eeuwig blijven.<\/p>\n

De as naar de toren is geen weg.
\nHij leidt naar het bloeiende niets,
\nholt de stemmen uit. Huid wordt rillen,
\nlichaam naar buiten willen. De poort dreunt
\ntoe.<\/p>\n

Toekomst ligt in het licht op de treden
\nnaar wat getoond wordt. Hoe lief en leed
\nvan alle eeuwen bleven in de glimlach
\nvan de gids die blonde kinderen wijst
\nwat achter smalle vensters groeit en de oude dame
\ntoeknikt: hier komt wat blijven moet.<\/p>\n

Op de vloer zigzagt in smalle strepen
\nhoop tegen beter weten.<\/p>\n

<\/span>
\nJ\u00dcDISCHES MUSEUM<\/p>\n

Wo wir auch gehen, umschlingen wir Leere.
\nDa sind drei unterirdische Wege.<\/p>\n

Die Achse nach drau\u00dfen in das Licht
\nf\u00fchrt in einen schwankenden Garten
\nmit fernen hohen B\u00e4umen auf schiefen Steinen,
\nf\u00fchrt in die Verbannung und l\u00e4sst uns tr\u00e4umen
\nvom Olivenhain, lasst uns hier
\nnicht ewig bleiben.<\/p>\n

Die Achse zum Turm ist kein Weg.
\nEr leitet in das bl\u00fchende Nichts,
\nh\u00f6hlt die Stimmen aus. Die Haut erschauert,
\nder K\u00f6rper will raus. Das Tor kracht
\nzu.<\/p>\n

Die Zukunft liegt im Licht auf den Stufen
\nzu dem zur Schau Gestellten. Wie Liebe und Leid
\naller Jahrhunderte sich wieder finden im L\u00e4cheln
\ndes F\u00fchrers, der blonden Kindern zeigt,
\nwas hinter kleinen Fenstern w\u00e4chst und der alten Dame
\nzunickt: hier kommt, was bleiben mu\u00df.<\/p>\n

In kleinen Streifen zickzackt unter unseren F\u00fc\u00dfen
\nHoffnung, wider besseres Wissen.<\/p>\n

(\u00dcbersetzung: Liliane Kelly-Jungers)<\/p>\n

<\/span>
\nMUSEU JUDAICO<\/p>\n

Aonde quer que vamos, abra\u00e7amos vazio
\nH\u00e1 tr\u00eas caminos subterr\u00e2neos.<\/p>\n

O eixo para fora em direc\u00e7\u00e3o \u00e0 luz
\nleva a um jardim oscilante
\ncom \u00e1rvores altas e long\u00ednquas em pedras obl\u00edquas,
\nleva ao ex\u00edlio e faz-nos sonhar
\ncom o olival, faz com que
\nn\u00e3o fiquemos aqui eternamente.<\/p>\n

O eixo para a torre n\u00e3o \u00e9 um caminho.
\nConduz ao nada que floresce,
\nEsvazia as vozes. A pele estremece,
\no corpo quer sair.A porta fecha-se
\ncom estrondo.<\/p>\n

O futuro est\u00e1 na luz dos degraus
\nPara o que est\u00e1 exposto. Como amor e pena
\nde todos os s\u00e9culos se encontram de novo no sorriso
\ndo F\u00fchrer, que mostra \u00e0s crian\u00e7as loiras
\no que cresce por detr\u00e1s de pequenas janelas e acena
\n\u00e0 velha senhora: para aqui vem o que tem de ficar.<\/p>\n

Em pequenas faixas ziguezagueia sob os nossos p\u00e9s
\na esperan\u00e7a, contra os mais avisados.<\/p>\n

Trad. Teresa Salema<\/p>\n

<\/span>
\nMUZEUL EVREIESC<\/p>\n

Pe unde mergem, \u00eenvaluim vidul.
\nSunt trei drumuri subterane.<\/p>\n

Axa spre suprafata \u00eenspre lumina
\npoarta catre o gradina nestatornica
\ncu arbori razleti si \u00eenalti pe pietre \u00eenclinate,
\nhai sa fim izgoniti si sa visam
\nla gradina maslinilor, hai sa
\nnu ram\u00e2nem aici de-a pururi.<\/p>\n

Axa spre turn nu e drum.
\nEa duce catre nimicul \u00eenflorit,
\ngoleste vocile. Pielea se face de gaina,
\ntrupul vrea afara. Usa se tr\u00e2nteste.<\/p>\n

Viitorul se afla \u00een lumina de pe treptele
\nduc\u00e2nd \u00eenspre ce este expus. Bucuriile si tristetile
\ntuturor veacurilor ramase \u00een z\u00e2mbetul
\nghidului care le arata copiilor blonzi
\nce creste \u00een spatele ferestrelor \u00eenguste si o saluta
\npe batr\u00e2na doamna: iata ce trebuie sa ram\u00e2na.<\/p>\n

Pe podea zigzaguri \u00een dungi subtiri
\nface speranta, \u00eempotriva vointei.<\/p>\n

Muzeul Evreiesc din Berlin a fost proiectat de Daniel Libeskind. \u201eNimicul \u00eenflorit\u201d este o trimitere la \u201ePsalmul\u201d lui Paul Celan, evreu de origine, despre care exista referiri indirecte \u00een cladire.<\/p>\n

(vertaling: Alexandra en John Fenoghen)<\/p>\n

<\/span>
\nARIADNE, DE DRADEN VAN DE NACHT<\/p>\n

In deze ene nacht dromen de vrouwen
\nvan verraad, geven zich over aan de daad
\ndie langgeleden verten openlaat en sluit.<\/p>\n

Ze spinnen de dunne draad die dichters
\nen ontrouwe minnaars horen in hun slaap,
\neen ijl gefluit dat door de bomen gaat.<\/p>\n

De vrouwen staan tastend in het donker op,
\nstruikelen over sokken, stinkende asbakken
\nen hurken aan de rand van hun droom.<\/p>\n

Ze vinden hun weg naar de veranda,
\nmaanlicht schijnt op de mandarijntjes,
\nde eerste verzen in het opengeslagen schrift.<\/p>\n

Als een vloeiing gaat hun spinsel
\nin het onvoltooid gedicht, zonder
\ndat de schrijver er weet van heeft.<\/p>\n

<\/span>
\nARIADNA, LOS HILOS DE LA NOCHE<\/p>\n

En esta noche \u00fanica las mujeres sue\u00f1an
\ncon traici\u00f3n, se entregan al acto
\nque deja abiertas y cierra lejan\u00edas de anta\u00f1o.<\/p>\n

Hilan el hilo fino que los poetas
\ny amantes infieles oyen en su sue\u00f1o,
\nun tenue silbido que recorre los \u00e1rboles.<\/p>\n

Tanteando las mujeres se alzan en la oscuridad ,
\ntropiezan con calcetines, ceniceros malolientes,
\ny se acuclillan al borde de su sue\u00f1o.<\/p>\n

Encuentran su camino hacia la veranda;
\nla luz de la luna brilla en las mandarinas,
\nlos primeros versos en el cuaderno abierto.<\/p>\n

Como un flujo de sangre, su hilado corre
\nen el poema inacabado, sin
\nque el autor se entere.<\/p>\n

(traducci\u00f3n del neerland\u00e9s: Stefaan van den Bremt,
\nrevisi\u00f3n: Marco Antonio Campos)<\/p>\n

<\/span>
\nARIADNE, FIRELE NOPTII<\/p>\n

Numai \u00een aceasta noapte femeile viseaza
\nla actul tradarii, abandon\u00e2ndu-se iubirii
\nce lasa deschise si \u00eenchide departari de demult.<\/p>\n

Ele torc firul subtire pe care poetii
\nsi iubitii infideli \u00eel aud \u00een somn,
\nfluierat strident trec\u00e2nd printre arbori.<\/p>\n

Femeile se ridica orbecaind pe \u00eentuneric,
\nse \u00eempiedica de ciorapi, de scrumiere-ngalate
\nghemuindu-se pe marginea visului lor.<\/p>\n

Gasesc drumul spre veranda,
\nlumina lunii cade pe mandarine,
\npe primele versuri din caietul deschis.<\/p>\n

Ca o prelingere firul tors patrunde
\n\u00een poemul neterminat, fara
\nca scriitorul sa-si dea seama.<\/p>\n

vertaling: Alexandra en John Fenoghen<\/p>\n

<\/span>
\nDEGUSTATIELES \u00c9\u00c9N<\/p>\n

De zinnen ten volle naar binnen keren.<\/p>\n

De lichtvlek in het schuine glas balanceren
\nen zien hoe ver de jaren reiken.
\nDe geur als vlindervleugels zacht ontvouwen,
\nframboos en pepervleugen fantaseren.
\nGedichten ruiken.<\/p>\n

De zon in het holst van je mond laten sijpelen.
\nZwarte bessen, appels, abrikozen,
\nnooit dorst met deze smaken lessen.
\nVanille vangen op het puntje van je tong
\nen het gehemelte van haast ontdoen.<\/p>\n

De eerste dronk is tasten met gestrekte armen,
\nde tweede vraagt om nieuwe adem.
\nDan de armen buigen
\nzodat schouderbandjes naar beneden glijden
\nen de hals een glazen lijn
\naan de verraste proever biedt.<\/p>\n

De zinnen ten volle naar buiten keren.<\/p>\n

<\/span>
\nPRIMERA LECCI\u00d3N DE DEGUSTACI\u00d3N<\/p>\n

Volver los sentidos plenamente hacia dentro.<\/p>\n

Balancear la mancha de luz en la copa inclinada
\ny ver cu\u00e1n lejos se prolongan los a\u00f1os.
\nDesplegar suave el aroma como alas de mariposa,
\nfantasear frambuesa y pimienta.
\nOler poemas.<\/p>\n

Rezumar el sol en lo m\u00e1s hueco de tu boca.
\nGrosellas negras, manzanas, albaricoques:
\nno apagar nunca la sed con estos sabores.
\nCapturar vainilla en la punta de tu lengua
\ny librar el paladar de toda prisa.<\/p>\n

El primer trago es tantear con los brazos extendidos,
\nel segundo te exige aspirar de nuevo.
\nDespu\u00e9s bajar los brazos
\nde manera que los tirantes se deslicen
\ny que el cuello ofrezca al catador sorprendido
\nuna l\u00ednea de cristal.<\/p>\n

Volver los sentidos plenamente hacia afuera.<\/p>\n

(traducci\u00f3n del neerland\u00e9s: Stefaan van den Bremt,
\nrevisi\u00f3n: Marco Antonio Campos)<\/p>\n

<\/span>
\nLECTIA DE DEGUSTARE UNU<\/p>\n

\u00centoarce-ti simturile complet \u00eenauntru.<\/p>\n

Clatina pata de lumina din paharul \u00eenclinat
\nsi vezi c\u00e2t de departe ajung anii.
\nDesfa usor mireasma ca aripile fluturelui,
\nimagineaza-ti zmeura si boare de piper.
\nMiroase poezii.<\/p>\n

Lasa soarele sa lunece \u00een profunzimea gurii.
\nMure, mere, caise,
\nniciodata sa nu-ti ast\u00e2mperi setea cu aromele lor.
\nPrinde vanilia pe v\u00e2rful limbii,
\nelibereaza-ti cerul gurii de pripa.<\/p>\n

Prima gura – orbecaiala cu m\u00e2inile \u00eentinse,
\na doua cere o rasuflare noua.
\nApoi \u00eendoaie-ti m\u00e2inile
\np\u00e2na ce aluneca de pe umeri bretelele
\nsi g\u00e2tu-si ofera conturul de pahar
\ndegustatorului surprins.<\/p>\n

\u00centoarce-ti simturile complet \u00een afara.<\/p>\n

(vertaling: Alexandra en John Fenoghen)<\/p>\n

<\/span>
\nWISHERS WERE EVER FOOLS<\/p>\n

voor Marijn en Jeroen<\/p>\n

Het staat voor altijd op de foto
\ndrievoudig afgedrukt
\nhoe ik mijn beide zonen
\nhet gebod van de dichter leerde:<\/p>\n

stil worden in de avond
\nen kijken hoe grijs greep krijgt
\nop geluiden die gisteren worden,<\/p>\n

een gaandeweg groeien
\nvan tijd voor meegaandheid
\nmet de gek op de heuvel,<\/p>\n

tevreden worden met nooit
\ntevreden kunnen zijn, verdragen
\ndat het flitslicht alleen nog
\ndrie contouren op papier krijgt.<\/p>\n

De titel komt uit Shakespeares ‘Antony and Cleopatra’ 4,13.
\nDe gek op de heuvel verwijst naar het liedje van de Beatles.<\/p>\n

<\/span>
\nWISHERS WERE EVER FOOLS<\/p>\n

pentru Marijn si Jeroen<\/p>\n

E-ntiparit de-a pururi
\nde trei ori \u00een fotografie
\ncum i-am \u00eenvatat pe fiii mei
\nporunca poetului:<\/p>\n

sa fii linistit seara
\nsi sa vezi cum cenusiul pune stap\u00e2nire
\npe sunetele ce devin ieri,<\/p>\n

sa deschizi pas cu pas
\ntimpul \u00eentru \u00eensotirea
\nnebunului de pe deal,<\/p>\n

sa fii multumit de neputinta
\nde-a fi multumit, sa accepti
\nblitzul capt\u00e2nd doar
\ntrei contururi pe h\u00e2rtie.<\/p>\n

Titlul este din piesa lui Shakespeare Antoniu si Cleopatra 4,13. Nebunul de pe deal se refera la c\u00e2ntecul grupului Beatles.<\/p>\n

(vertaling: Alexandra en John Fenoghen.)<\/p>\n

<\/span>
\nOPTATORES SEMPER STULTI ERANT<\/p>\n

Est semel in photographia
\ntripertito expressum
\nut meos ambo natos
\nmandatum poetae docuerim:<\/p>\n

silescere vespere
\nvidere ut canum captat
\nsonus qui hesterna dies fiunt,
\ngradatim crescere
\nspatii indulgendo
\nin colle deliranti,<\/p>\n

satisfieri numquam
\nsatisfiendo, tolerare
\nut fulgure tantum tres
\nlineamenta in charta fient.<\/p>\n

(vertaling: Stefan van den Broeck)
\n

lees minder<\/p><\/div><\/div>\n\n\n\n

Twee vrouwen van twee kanten \/ Entre-deux<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Een tweetalige bundel met de Franstalig Belgische Caroline Lamarche
(verschenen in 2003 bij Le Fram)<\/strong><\/p>\n\n\n

lees meer<\/p>


\nSTATIONSHAL BIJ AVOND<\/p>\n

Er worden te veel handen uitgestoken.
\nElke keer weer ben ik ineengedoken.
\nHeb vochtige matrassen geroken, verlangen
\nnaar een dak. Ik heb mijn handtas vastgeklemd,
\nlafheid laten woekeren. Af en toe heb ik gekocht,
\neen boeketje narcissen, een deuntje mondmuziek,
\neen gerust geweten. Dingen om te missen.<\/p>\n

Er wordt soep bedeeld. Ik hoef
\nhet niet te doen: bedelen noch bedelen.
\nMaar ze gaan mee naar huis: de sjaal
\nwaarin een vrouwenhoofd verdwijnt,
\nde schoenen zonder veters, kromme lepels,
\nhet bedkarton, en van twee kanten
\nhet gefluisterde pardon.<\/p>\n

HALL DE GARE AU SOIR<\/p>\n

On tend trop de mains quand on supplie.
\nA chaque coup je me recroqueville.
\nAi senti des matelas humides, le d\u00e9sir
\nd\u2019un toit. J\u2019ai serr\u00e9 mon sac contre moi,
\nlaiss\u00e9 foisonner la l\u00e2chet\u00e9. Achet\u00e9 parfois
\nune poign\u00e9e de narcisses, un air d\u2019harmonica,
\nune conscience tranquille. Choses dont on se passe.<\/p>\n

On distribue de la soupe. Moi je n\u2019y suis
\npas tenue : ni de donner ni de dire donnez.
\nMais ils m\u2019accompagnent \u00e0 la maison : l\u2019\u00e9charpe
\ndans laquelle dispara\u00eet une t\u00eate de femme,
\nles souliers sans lacets, les cuillers tordues,
\nun lit de carton et, de part et d\u2019autre,
\nle murmure d\u2019un pardon.<\/p>\n

Traduction : F. De Haes<\/p>\n

Geert van Istendael bij de voorstelling van deze bundel:<\/p>\n

\u201cLe titre fran\u00e7ais – Entre-deux – n\u2019en d\u00e9voile pas vraiment le secret. Le titre n\u00e9erlandais est plus explicite: Twee vrouwen van twee kanten, deux femmes de deux c\u00f4t\u00e9s. Voil\u00e0 les limites, voil\u00e0 les possibilit\u00e9s. Deux femmes, deux po\u00e8tes, deux langues, deux versants du m\u00eame pays, deux tentatives de rapprochement, deux fa\u00e7ons aussi d\u2019\u00e9crire non, non aux forces de la haine dans ce pays, non aux forces centrifuges qui risquent de le faire \u00e9clater, non aux forces qui pr\u00e9f\u00e8rent la s\u00e9paration des esprits \u00e0 la conjonction des possibilit\u00e9s cr\u00e9atrices. Hilde Keteleer et Caroline Lamarche d\u00e9montrent qu\u2019il faut consid\u00e9rer la complexit\u00e9 de notre pays, non pas comme un probl\u00e8me, mais comme un atout.\u201d
\n\u201cEn lisant les po\u00e8mes de Caroline Lamarche, je veux \u00e0 chaque vers continuer d\u2019explorer son univers m\u00e9taphorique, parce que \u00e0 chaque vers j\u2019ai \u00e0 la fois l\u2019impression d\u2019une \u00e9claircie et d\u2019un obscurcissement.\u201d
\n\u201cIl y a des tendances, ind\u00e9niablement, comme dans toutes les po\u00e9sies, dans toutes les langues, dans tous les pays, mais les meilleurs po\u00e8mes de quelque tendance que ce soit, ne se recroquevillent jamais sous la s\u00e9cheresse de la d\u00e9finition exacte, n\u2019ob\u00e9issent jamais aux oukases des th\u00e9oriciens. En po\u00e9sie, comme dans une population, c\u2019est le m\u00e9lange, la b\u00e2tardise qui est la vie. C\u2019est ce qui me pla\u00eet dans la po\u00e9sie de Hilde Keteleer. Pour Hilde Keteleer, la tradition est acquise, mais elle n\u2019est jamais achev\u00e9e. Elle l\u2019embrasse, elle la quitte quand bon lui semble, souriante et souveraine, mais en m\u00eame temps d\u00e9vor\u00e9e par le doute. Le sel glisse des courbes onduleuses, il y a noirceur, ab\u00eeme, m\u00e8re des douleurs et, non ou, et il y a la senteur d\u2019anciennes all\u00e9es et des tilleuls aux guirlandes, tout cela en l\u2019espace de neuf vers. La concentration est la force et le privil\u00e8ge du po\u00e8me.\u201d
\n

lees minder<\/p><\/div><\/div>\n\n\n\n

Deuren<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

(verschenen in 2004 bij de Wereldbibliotheek)<\/strong><\/p>\n\n\n

lees meer<\/p>


\nDe hersenen (NL<\/a> \/ DE<\/a>)
\nIk herinner me (NL<\/a> \/ FR<\/a>)
\nOngeluk (NL<\/a> \/ EN<\/a>)
\nStrijk (NL<\/a> \/ FR<\/a>)
\nIgnatia Amara (NL<\/a> \/ ESP<\/a>)
\nNoem me Alma (NL<\/a> \/ FI<\/a>)<\/p>\n

<\/span>
\nDE HERSENEN<\/p>\n

Wat is er gaande in het huis
\ndat ons op slakse wijze
\neen bleek onderkomen biedt?<\/p>\n

De hersenen bewaren wat
\nhen ooit onthouden werd,
\nde olifanten uit een grijs verleden.<\/p>\n

Onverhoeds geven ze hun rugdekking
\nop om rond te trappen in de winkel
\nwaar we onze koppen van porselein
\nnetjes hadden uitgestald.<\/p>\n

Vervolgens commanderen ze ons vrolijk
\nnaar de koelkast om zure augurken,
\nnaar de kelder om een nieuwe fles wijn,
\nnaar de apotheek.<\/p>\n

En als er bloemblaadjes van de bomen
\nwaaien, registreren ze: net sneeuw.<\/p>\n

Alsof de zon niet heel professioneel
\nde warmte schenkt die bijen doet gonzen.
\nAlsof je bij bijen niet denken moet
\naan blije. Neen, de hersenen verdommen
\nte doen wat van hen wordt verwacht.<\/p>\n

Ze worden gemoederen en zetten
\nde vaders gewoon buiten spel.<\/p>\n

<\/span>
\nDAS GEHIRN<\/p>\n

Was ist blo\u00df los in dem Haus,
\ndas uns nach Schneckenart
\neine bleiche Bleibe bietet?<\/p>\n

Das Gehirn bewahrt alles auf, was
\nihm jemals vorenthalten wurde,
\nElefant aus grauer Vorzeit.<\/p>\n

J\u00e4h st\u00fcrmt es heraus aus seiner R\u00fcckendeckung,
\num herum zu trampeln in dem Laden,
\nwo wir unsere Tassen aus Porzellan
\nfein s\u00e4uberlich zur Schau gestellt hatten.<\/p>\n

Dann beordert es uns keck
\nzum K\u00fchlschrank, Gurken holen, saure,
\nin den Keller runter, eine neue Flasche Sekt,
\nin die Apotheke.<\/p>\n

Und wenn Bl\u00fctenbl\u00e4tter von den B\u00e4umen
\nwehen, registriert es: alles Schnee.<\/p>\n

Als ob nicht die Sonne ganz gekonnt
\ndie W\u00e4rme schenkt, die Bienen summen l\u00e4sst.
\nAls ob du bei Bienen nicht denken musst
\nan Bl\u00fcten. Nein; das Gehirn weigert sich partout
\nzu tun, was du von ihm erwartest.<\/p>\n

Es mutiert zum Gem\u00fct und stellt
\ndie V\u00e4ter einfach ins Abseits.<\/p>\n

(\u00dcbersetzung: Liliane Kelly-Jungers)<\/p>\n

<\/span>
\nIK HERINNER ME<\/p>\n

Ik herinner me dat ik nog niet bestond.
\nIk vond gebaren uit, genot en glans
\nlagen over een landschap van heide en brem.
\nIk wist dat dit de stem zou zijn van reizen.
\nDat rode bessen gif zouden blijken, en witte
\nde wensen die onder de maretak groeien.<\/p>\n

Ik herinner me dat ouder worden
\neen ven zou zijn, omringd door glinstering
\nvan vleesetende planten en vastgekleefde insecten.
\nIk wist dat wilde eenden zouden overvliegen
\nnaar het westen, en ik op de zompige bodem
\nzou staan, alleen door de mare bereden.<\/p>\n

Ik herinner me dat ik me herinnerde
\nhoe de kamperfoelie, tweelippig en welriekend,
\ngroeide rond een doodgegane stam.
\nIk wist dat ik ooit zou bestaan
\nen zou uitkijken naar wat voorbij was,
\nde laatste en, de laatste of, de laatste maar.<\/p>\n

<\/span>
\nJE ME SOUVIENS<\/p>\n

Je me souviens que je n\u2019existais pas encore.
\nJ\u2019inventais des gestes, jouissance et clart\u00e9
\ncouvraient un paysage de bruy\u00e8res et de genet.
\nJe savais que ce serait \u00e7a, la voix du voyage.
\nQue des baies rouges s\u2019av\u00e9reraient poison, des blanches
\nles v\u0153ux croissant aux branches du gui.<\/p>\n

Je me souviens, oui, vieillir
\nserait une fagne, entour\u00e9e par le scintillement
\nde plantes carnivores et d\u2019insectes coll\u00e9s.
\nJe savais que des canards sauvages
\nvoleraient vers l\u2019ouest, et que je serais debout dans
\nla fange, chevauch\u00e9e par le cauchemar seul.<\/p>\n

Je me souviens que je me souvenais comment
\nle ch\u00e8vrefeuille, parfum\u00e9 et doublement lippu,
\npoussait tout autour d\u2019un tronc mort.
\nJe savais que j\u2019existerais un jour
\net languirais apr\u00e8s le r\u00e9volu,
\nle dernier et, le dernier o\u00f9, le dernier mais.<\/p>\n

(Traduction: Frans De Haes)<\/p>\n

<\/span>
\nONGELUK
\n(Novene)<\/p>\n

Wie de weemoed kent, zal erin vergaan.
\nEr is een droge taal van negen dagen
\nuit dit ongeval gegroeid,
\nalle verzen worden herhaald
\ntot mijn hoofd ze kent, herkent
\nwat de doktersstem heeft ingeprent.
\nWie vliegt, ziet een boom niet staan.
\nOver de hel regeren witte
\nzachtmoedig strenge heren
\nmet de vinger aan de pols.
\nZe sluiten een pact met je lichaam,
\nverklaren dichters onbekwaam.
\nWie in zand gelooft, bouwt op waan.
\nDe hel heeft een schuifdeur
\nvan glazen effici\u00ebntie
\nen negen keer negeren.
\nWordt geweerd, wat er niet hoort:
\nhet onnutte weemoedige woord.<\/p>\n

<\/span>
\nACCIDENT
\n(Novena )<\/p>\n

He who knows sorrow within it will fall.
\nOut of this accident a dry tongue
\nof nine days\u2019 duration has grown,
\nall verses reiterated till my head
\nknows, acknowledges, though not from choice
\nwhat\u2019s drummed in by the doctor\u2019s voice.
\nHe who flies sees no tree that stands tall.
\nGoverning hell there are white-coated
\nmen, mild-tempered but strict,
\ntheir finger on the pulse.
\nThey conclude with your body a pact,
\ndeclaring poets inexact.
\nHe who trusts sand can build nothing at all.
\nFor hell has a smooth-sliding door
\nof hard-glass efficiency
\nand nine times negation.
\nWhat does not belong remains unheard:
\nthe useless sorrowful word.<\/p>\n

(Translation: John Irons)<\/p>\n

<\/span>
\nSTRIJK<\/p>\n

De jeans van je zoon:
\nplooien glad lukt niet helemaal,
\nnog een restje scheiding
\ngebrek aan geduld
\ngulzig ander leven.
\nEen gulp schuld maakt
\nvlekken op de knie,
\nwie, wie strijkt
\nhem nu over zijn haar?<\/p>\n

<\/span>
\n(RE)PASSAGES<\/p>\n

Les jeans de ton fils: pas facile
\nDe les repasser sans faux plis,
\nEncore un reste de divorce,
\nUne autre avide vie.
\nLe remords qu\u2019on a eu gicle,
\nFait des taches sur les genoux.
\nQui, qui lui passe maintenant
\nLa main dans les cheveux?
\nL\u2019ultime lumi\u00e8re de novembre
\nS\u2019\u00e9tale sur la vapeur du fer
\nEt \u00e0 la radio
\nQuelqu\u2019un d\u00e9crit un champ de bataille.<\/p>\n

(Traduction: Jean-Paul Barbe)<\/p>\n

<\/span>
\nIGNATIA AMARA<\/p>\n

Wie leerde ons verliezen?
\nHet vocht niet dat kroop uit de bodem
\ntoen het kampvuur doofde,
\niemand op de gitaar natokkelde en de kou
\ndoor onze jeans naar binnen drong.
\nWe geloofden de klamme kou niet,
\nhet vocht in ons was warm
\nen wachtte op vervulling.<\/p>\n

Wat hadden we te verliezen?
\nWij braken geen schaal,
\nde vliezen scheurden vanzelf
\nomdat het licht ons lokte.
\nOp het slijmspoor dat volgde
\nleerden we al vlug ons evenwicht
\nte bewaren, vlaggetjes uit te zetten
\nwaartussen we slalomden.<\/p>\n

Leerden we ooit te verliezen?
\nWe lieten zakdoekjes vallen, ja.
\nAls niemand ze opraapte,
\nstonden de bomen in het park
\nzinloos te wuiven. Het duurde soms,
\nmaar altijd kwam de witte ridder.
\nHij bouwde een kiosk, liet
\nde nieuwe noten klinken.<\/p>\n

Ik treur om de tijd
\ntoen je mijn borsten nog namen gaf,
\nde telefoon gewoon een toestel was
\nom te zeggen dat je later kwam,
\nniet de dwangbuis die zinnen
\nvergruizelt, keel opsluit.
\nGeen smaak van as, en toen
\nhet op maandag vanzelfsprekend was<\/p>\n

de vuilnisbak buiten te zetten.
\nToen ik alle avonden van de week
\nnaar het nieuws keek, en zag
\nhoe anderen leerden verliezen.
\nIk sprokkel nu hout
\ndat het kampvuur zal doen laaien
\nen voel gehurkt de kilte
\nop een afstand klimmen.<\/p>\n

<\/span>
\nIGNATIA AMARA<\/p>\n

\u00bfQui\u00e9n nos ense\u00f1\u00f3 a perder?
\nNo la humedad que ascend\u00eda del suelo
\nal apagarse la hoguera, cuando
\nalguien segu\u00eda punteando la guitarra, y el fr\u00edo
\nnos penetraba a trav\u00e9s de los jeans.
\nNo cre\u00edamos en el fr\u00edo h\u00famedo;
\nel humor en nosotros era c\u00e1lido
\ny se esperaba el cumplimiento.<\/p>\n

\u00bfQu\u00e9 ten\u00edamos que perder?
\nNo rompimos ninguna c\u00e1scara,
\nlas aguas se rompieron ellas mismas,
\nporque nos atra\u00eda la luz.
\nEn la huella viscosa que quedaba
\npronto aprendimos a guardar
\nel equilibrio, a poner banderines
\nentre los que hac\u00edamos slalom.<\/p>\n

\u00bfAprendimos alguna vez a perder?
\nDejamos caer pa\u00f1uelitos, eso s\u00ed.
\nSi nadie los recog\u00eda,
\nlos \u00e1rboles en el parque, al agitarse,
\nhac\u00edan se\u00f1ales sin sentido. A veces tardaba,
\npero siempre ven\u00eda el caballero blanco.
\nConstru\u00eda un kiosco, hac\u00eda
\nresonar las notas nuevas.<\/p>\n

Lamento el tiempo
\ncuando a\u00fan dabas nombres a mis pechos,
\ncuando el tel\u00e9fono no era m\u00e1s que un aparato
\npara decir que llegar\u00edas m\u00e1s tarde,
\nno la camisa de fuerza que pulveriza
\nlas frases, y anuda la garganta.
\nNo un sabor a ceniza. Y cuando
\ncada lunes, por supuesto, en la acera<\/p>\n

hab\u00eda que depositar el bote de la basura.
\nCuando cada noche yo miraba
\nel noticiero y ve\u00eda
\nc\u00f3mo los otros aprend\u00edan a perder.
\nAhora recojo le\u00f1a
\nque har\u00e1 llamear la hoguera,
\ny, sentada en cuclillas, siento
\na la distancia c\u00f3mo asciende el fr\u00edo.<\/p>\n

(traducci\u00f3n del neerland\u00e9s: Stefaan van den Bremt,
\nrevisi\u00f3n: Marco Antonio Campos)<\/p>\n

<\/span>
\nNOEM ME ALMA<\/p>\n

Noem me Alma,
\nnoem me bleke dame
\ndie als een waterlelie drijft.<\/p>\n

Noem me geur van gras,
\nnoem me gestaag groeien
\nvan luchtwortels in het bos.<\/p>\n

Noem me leeftocht,
\nnoem me vrouw
\nmet vele rokken.<\/p>\n

Noem me meisje
\nmet een eerste huid,
\nnoem me onbegraafbare.<\/p>\n

Benoem jezelf tot schatbewaarder.<\/p>\n

<\/span>
\nANNA MINULLE NIMEKSI ALMA<\/p>\n

Anna minulle nimeksi Alma,
\nsano ett\u00e4 olen valkea impi,
\nkellun vedess\u00e4 kuin lumme.<\/p>\n

Kutsu ruohontuoksuksi,
\nsano ett\u00e4 olen ilmajuuret,
\nvakaa kasvu mets\u00e4ss\u00e4.<\/p>\n

Sano minua ravinnoksi,
\nsano naiseksi jonka
\nvaatteet ovat monet.<\/p>\n

Kutsu minua tyt\u00f6ksi
\njolla iho on ensimm\u00e4inen,
\nsano mahdottomaksi haudata.<\/p>\n

Itse\u00e4si kutsu aarteen hoitajaksi.<\/p>\n

(K\u00e4\u00e4nn\u00f6s: Arja Kantele)
\n

lees minder<\/p><\/div><\/div>\n\n\n\n

Weg van de tijd<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

(verschenen in 2019 bij Uitgeverij P)<\/strong><\/p>\n\n\n

lees meer<\/p>

<\/p>\n

Duinmanoeuvres (NL<\/a>)
\nNacht in de woestijn (NL<\/a>)
\n<\/span>Bergkristal (NL<\/a>)
\n<\/span>Hazelwormpad (NL<\/a>)
\nVader met zoon (NL<\/a>)<\/p>\n

<\/span>
\nDUINMANOEUVRES<\/p>\n

We trekken ons terug in slikken, leren
\nnieuwe namen: melkkruid, kweldergras, zilte
\nschijnspurrie, lamsoor, lepelblad, in de kilte
\nvan de ochtend glijdt schorrekruid
\nwazig wit en warm naar binnen op onze tong
\neen ademloos verwachten van niets
\ngebaren, o zomerse nachten.<\/p>\n

Hoopvol willen we mee getijden
\nmaar luiden dwingt ons uit het ritme, hoor hoe
\nspottend de uitvaartklokken
\nvan een verre polderkerk.<\/p>\n

We worden nooit daders
\nvan tijd. Eb en vloed zijn specialisten.
\nEn nee, de zee zegt niet wat we willen horen
\nze zegt niets over hoe er opnieuw
\nen aarzelend moet geboren, nu we weten
\ndat we toch niet, zoek het zelf
\nmaar uit, zegt ze.<\/p>\n

<\/span>
\nNACHT IN DE WOESTIJN<\/p>\n

voor Hamada<\/em><\/p>\n

De lucht is een laken,
\nsoepel legt de wind het op mijn buik.
\nHet zand is harder zacht
\ndan de sterren, die ver
\nen al eeuwen zijn.<\/p>\n

De sterke armen van de dag
\nliggen stil naast nagloeiende as.
\nMisschien is god dan toch
\nerbarmen.<\/p>\n

Met mijn ogen dicht
\nzie ik hoe de dichter hier denkt:
\nde dadels van je ogen
\nde oase van je haren
\nde palm van je handen<\/p>\n

de stemmen van zielen \u2013
\nelke eerste is ook de laatste nacht.<\/p>\n

Er is niemand die me verwacht
\nen dat is goed.<\/p>\n

<\/span>
\nBERGKRISTAL<\/p>\n

(dit gedicht werd getoonzet door Stef Minnebo<\/a>)<\/strong>
\nvoor Pedro<\/em><\/p>\n

Omzichtig leg je in mijn handen
\neen kleinood om naar te kijken,
\nzes recht geslepen wanden
\nen iets dat later ooit zal blijken.<\/p>\n

Kleuren schakeren zichzelve,
\nlicht vloeit in bochten,
\nkiezeltjes worden gewelven,
\nzielen raken vervlochten.<\/p>\n

Ik kan het draaien, duizend keer,
\nhet spiegelt, spiegelt telkens weer
\nuitsluitend wat ik zie.<\/p>\n

Jouw blik glijdt op een ander spoor,
\nnet erboven of eronderdoor,
\nwie zijn wij dan, o wie?<\/p>\n

<\/span>
\nHAZELWORMPAD<\/p>\n

Het waait er warm, het splintert er hout.
\nHet dovenetelt er wit, het barst er uit knoppen.
\nIk sta stil, maar het is niet te stoppen.
\nHet is april, het wil al mei.<\/p>\n

Ik struikel over een kuil in het pad
\nen ik weet niet wat eerst
\nnaar buiten zal komen. Het fluit
\ner met alle kruid, met alle meidoorn
\nkracht die mijn kracht
\nte boven gaat, ik streel<\/p>\n

het mos tussen de schorsbarsten
\nvan de wilg, er kruipt een mier
\nnaar binnen in de stam, en ik
\nblijf hier, buiten
\ngesloten, april en mei zoemen,
\nik weet niet hoe ik ze moet noemen.<\/p>\n

Voor de vorm
\nzoek ik een hazelworm.<\/p>\n

<\/span>
\nVADER MET ZOON<\/p>\n

(dit gedicht werd getoonzet door Mattie De Ryck<\/a>)<\/strong>
\nvoor Mark<\/em><\/p>\n

Hij duwt zijn oude kind
\ndoor een voorjaarsdreef
\nvan bank naar bank,
\nhet kind met de wijde blik,
\nde dunne zachte klauwtjes
\nen slechts rauwe klank.<\/p>\n

Zijn handen strelen af en toe
\nhet grote hoofd dat opgewonden
\ndraait en wil weten hoe
\ndie vreemde vrouw
\nzijn vader heeft gevonden.<\/p>\n

Hun ogen kijken broos
\neen wereld in van bos,
\neen plek voor vingers
\ndie verstrengeld vragen
\nniet los te laten straks.<\/p>\n

lees minder<\/p><\/div><\/div>\n\n\n\n

Mea Culpa<\/h2>\n\n\n\n

(verschenen in 2023 bij uitgeverij P)<\/strong><\/p>\n\n\n

lees meer<\/p>

<\/p>\n

CONFITEOR ZONDER GOD<\/p>\n

Met jezus in je armen betrapt,
\neen rib geknapt, je hart verschoven
\nvan geloven naar weten
\nhoe de echte dingen heten:<\/p>\n

barricaden en verzetsdaden,
\ntrappen naar macht en op het hart
\nvan de al te zoetgevooisden, het gekooide
\nverlangen bevrijden en niet omkijken
\nnaar dat hart, dat geknakte<\/p>\n

van moeders die in soepen roerden
\ndie met een hoofddoekje
\nte biechten gingen en de was
\nop het binnenkoertje hingen.<\/p>\n

Mea maxima maxima culpa \u2013
\nkun je iets breken dat als een weke slak
\neen slijmspoor kringelt
\nom de harde feiten heen
\nom iets dat al verdween in de put<\/p>\n

die stinkt naar mijn generatie
\neen dun dekentje en daaronder
\ndie kleine jezus met wie je werd betrapt
\nwiens hart doornengekroond
\nzo lang in je heeft gewoond.<\/p>\n

KLOOSTERTUIN<\/p>\n

Dankbaar voor de digitalis
\nin de tuin van toen
\nde trage tuin
\nin lange lentes, zoemende
\nzomers \u2013 zonder einde
\nof duidelijk begin<\/p>\n

Flarden gemarmerde luchten<\/p>\n

Vage verwijzingen naar
\nmoederliefde in de grot,
\nvoedstervaderzorg \u2013 iets als stief
\nmaar dan lief \u2013
\nen een takje palm
\ngewijd, alsof het dan langer duurde<\/p>\n

maar meer toch: digitalis
\ngemarmerde mondjes met hommels
\nen niet weten
\nvan het gif erin<\/p>\n

BIODIVERSITEIT<\/p>\n

Zoals vlinders en appels, in welke diversiteit
\nze overleven laat de wereld koud:
\nrouwsoorten. Alleen jij voelt het verschil.<\/p>\n

Rouw, buigzaam als riet, taai als hout, recht
\nevenredig met hoe de dood kwam, haastig,
\nbarmhartig, sluipend, of met bruut geweld.<\/p>\n

Maar meer nog boort het onrecht
\nvan wie de hele beker dronk, nee waarvan
\njij mee moest drinken, in je ziel, cesuur<\/p>\n

tussen het allereerste en wanneer dan
\nlaatste uur. Schuld. Appels en vlinders
\ngaan gewoon dood, om het even welke soort.
\n

lees minder<\/p><\/div><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Hilde Keteleer publiceerde vijf dichtbundels. Uit elke bundel zijn een paar gedichten te lezen in verschillende talen. De gedichten mogen gepubliceerd worden na schriftelijke toestemming van Hilde Keteleer. Al wat winter is en waar (verschenen in 2001 bij de Wereldbibliotheek) Twee vrouwen van twee kanten \/ Entre-deux Een tweetalige bundel met de Franstalig Belgische Caroline Lamarche(verschenen in 2003 bij Le Fram) Deuren (verschenen in 2004 bij de Wereldbibliotheek) Weg van de tijd (verschenen in 2019 bij Uitgeverij P) Mea Culpa…<\/p>\n

Read More Read More<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-47","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/hildeketeleer.eu\/bio\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/47","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/hildeketeleer.eu\/bio\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/hildeketeleer.eu\/bio\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/hildeketeleer.eu\/bio\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/hildeketeleer.eu\/bio\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=47"}],"version-history":[{"count":42,"href":"https:\/\/hildeketeleer.eu\/bio\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/47\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":792,"href":"https:\/\/hildeketeleer.eu\/bio\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/47\/revisions\/792"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/hildeketeleer.eu\/bio\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=47"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}